Peter Foldes – animator przyszłości z przeszłości

głód

Żadna z animacji komputerowych jakie nękają nas dziś z ekranów kinowych nie powstałaby, gdyby nie jeden człowiek, a żeby być bardziej dokładnym: trzech ludzi i bardzo duży komputer. W latach siedemdziesiątych ubiegłego wieku, dyktatorem trendów wciąż pozostawały gryzonie i kaczki ze stajni Walta Disneya, ale już za chwilę narodzić miała się młodsza siostra animacji analogowej, ta komputerowa. Pierwszych eksperymentów w tej dziedzinie dokonano już dekadę wcześniej, jednak dopiero kanadyjscy naukowcy, Nestor Burtnyk i Marceli Wein zaprezentowali aplikację służącą do tworzenia płynnej animacji wektorowej. Niestety, żaden z nich nie był najlepszy z plastyki. Czarną robotę odwalił więc Peter Foldes, animator z niemałym doświadczeniem artystycznym. Trio zapaleńców eksperymentowało tak długo, aż z ich połączonych mocy, powstała pełnowartościowa jak dieta odchudzająca, animacja zatytułowana „Głód”.

To był rok 1974. Świat już nigdy nie był taki sam.

Wyczyn tych panów dla jednych będzie archaicznym cyberwybrykiem, dla innych awangardowym arcydziełem wyznaczającym nowy nurt w sztuce ruchomych obrazków. Co do jednego mam jednak pewność. Jeśli przyjąć, że każde dzieło jako całość składa się z oddzielnych warstw, to w przypadku „Głodu”, warstwy te tworzą strukturę zjawiskową. Minimalistyczna kreska, karykaturalna animacja postaci i przestrzeni, doskonale dobrany dźwięk i muzyka, zmyślnie zaprezentowane metafory i niegłupia treść. Wszystko to sprawia, że historia animacji komputerowej zaczyna się od sztuki przez nieco większe „s” niż moglibyśmy pomyśleć. Przesłanie jakie niesie ze sobą film Foldesa, choć wydaje się być przebrzmiałym, umoralniającym apelem, po dziś dzień pozostaje aktualne i nie wygląda na to, by w najbliższym czasie miało się to zmienić. „Hunger” mimo swojego wieku i ograniczonych możliwości twórcy, jest jedną z najciekawszych animacji komputerowych jakie ujrzały światło dzienne. Bon appétit!

(„Głód” w jakości ślicznej jak Kucyki Pony znajdziecie TUTAJ)

P.S. W roku 1971, Peter Foldes wykorzystując aplikację Burtnyka stworzył także wektorową „Metadatę„. Jednak, była ona zaledwie psychodeliczną przystawką przed daniem głównym. Przed jej obejrzeniem zaleca się spożycie dietyloamidu kwasu lizergowego. Timothy Leary pokazuje kciuk.


TU – facebook, zapraszam. Mimo iż nie cierpię.